[พากย์เสียง] กว่าจะรู้ว่าฉันตาย ก็สายไปแล้ว

น้องสาวบุญธรรมของฉันใส่ร้ายว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้อาการแพ้ของเขากำเริบ พี่ชายทั้งสามคนของฉันจึงจับฉันขังในห้องใต้ดินแคบ ๆ แล้วล่ามโซ่ปิดประตูไว้แน่น ฉันทุบประตูและร้องขอให้พวกเขาปล่อยฉันออกไป แต่พี่ชายคนโต นักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จ กลับตวาดใส่ฉันว่า“แค่เธอรังแกลอรี่ก็แย่พออยู่แล้ว นี่ยังกล้าให้เขากินอาหารทะเล ทั้งที่รู้ว่าเขาแพ้อีกงั้นเหรอ นั่นมันแทบไม่ต่างจากฆาตกรเลย อยู่ในนั้นแล้วสำนึกผิดซะ” พี่ชายคนรอง นักร้องเจ้าของรางวัลมากมาย และพี่ชายคนที่สาม อัจฉริยะด้านศิลปะ ต่างหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน“ไม่น่าเชื่อเลยว่าตัวร้ายอย่างเธอจะยังกล้าแก้ตัวเรียกความสงสารอีก อยู่ในนั้นแล้วชดใช้ความผิดของตัวเองซะ”หลังจากนั้นพวกเขาก็พาน้องสาวบุญธรรมที่ตัวสั่นเทิ้มไปโรงพยาบาล ไม่นานออกซิเจนในห้องใต้ดินก็เริ่มหมดลง จนฉันหายใจได้ลำบากขึ้นเรื่อย ๆ ท้ายที่สุด ฉันก็ตายอยู่ในนั้น พวกพี่ชายเพิ่งนึกถึงฉันได้ในอีกสามวันต่อมาในตอนที่พาน้องสาวบุญธรรมกลับจากโรงพยาบาล แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือฉันได้เสียชีวิตจากการขาดอากาศหายใจแล้ว